Efnafræðilegar meginreglur fornrar pappírsgerðar endurspeglast aðallega í röð efnafræðilegra breytinga sem eiga sér stað í framleiðsluferlunum, þar á meðal hráefnisvinnslu, matreiðslu, kvoða, pappírsgerð og þurrkun.
Á hráefnisvinnslustigi eru hráefni í pappírsframleiðslu aðallega plöntutrefjar, svo sem hampi, gelta og bambus. Hráefnin liggja í bleyti í basísku kalkvatni sem hvarfast efnafræðilega við óhreinindi í plöntutrefjunum. Lignín, sem er í plöntutrefjunum, fer í vatnsrof undir áhrifum kalkvatns, uppbygging þess eyðileggst og það skilur sig frá trefjunum. Á sama tíma eyðir kalkvatn einnig pektín, fjarlægir óhreinindi úr trefjunum og gerir það hreinna.
Á eldunarstigi er bleytt hráefni sett í pott til eldunar. Við háan hita og basískar aðstæður breytist efnasamsetning trefjanna frekar. Sellulósi brotnar niður að hluta, sameindabygging þess breytist, fjölliðunarstig hans minnkar og sameindakeðjurnar styttast. Þetta bætir sveigjanleika og mýkt trefjanna og skapar skilyrði fyrir síðari pappírsgerð.
Kvoðaferlið miðar að því að betrumbæta og dreifa trefjunum enn frekar, ferli sem kallar fram efnahvörf. Trefjarnar verða fyrir vélrænum kröftum sem valda breytingum á yfirborðsvirknihópunum. Til dæmis, hýdroxýlhópar á trefjayfirborðinu gangast undir hæg oxunarhvörf við súrefni í loftinu, sem myndar nýtt súrefni-sem inniheldur virka hópa. Þessir nýju virku hópar auka vetnisbindingarkraftinn milli trefja, sem gefur pappírnum betri styrk og seigleika.
Í pappírsgerðinni er kvoða dreift á bambusskjá eða mót og vatnið tæmt til að mynda pappír. Þegar vatnið gufar upp minnkar fjarlægðin milli trefjanna og víxlverkunarkraftarnir aukast. Samtímis safnast litlar sameindir á trefjayfirborðinu við uppgufun vatns, mynda efnatengi á milli trefjanna og auka byggingarstöðugleika pappírsins.